Paul Weller staat vooral bekend om zijn zwoele popliedjes als 'You do something to me' en 'Wild Wood'. Naast het schrijven van dergelijke popsongs weet Weller blues, rock en soul op een geweldige manier te combineren. Anno 2010 houdt hij die combinatie nog steeds in stand, en hoe! Op zijn tiende studio-album, Wake Up The Nation, lijkt Weller er meer wilde haren bij te hebben gekregen dan te zijn verloren. Na het prima gepolijste album 'As is Now' en het experimentele '22 Dreams', worden we nu getrakteerd op een rauw geluid. Zoals de titel doet vermoeden, is dat kennelijk de opzet van deze Brit; ontwaken doe je nu eenmaal het snelst met wat meer lawaai.
In 2006 ontving Paul Weller een Lifetime Achievement Award tijdens de BRIT Awards. Afgelopen jaar kreeg hij een soortgelijke prijs, Godlike Genius Award, uitgereikt door het toonaangevende Engelse muziekblad NME. Met The Jam sloeg hij eind jaren zeventig reeds een brug tussen punk en new wave, en later met The Style Council die tussen new wave en soul/rhythm and blues. Weller wordt zelfs bestempeld als een vernieuwende gitarist met zijn vernuftige loopjes op en de typische sound van zijn Rickenbacker-gitaar ten tijde van The Jam. Sinds het begin van de jaren negentig heeft hij een succesvolle solocarrière opgebouwd, en als het aan hem ligt, komt er nooit een reünie van één zijn vroegere bands. Na het horen van 'Wake Up The Nation' is duidelijk dat Weller geen reünie nodig heeft, want op het album herenigt hij de beste ingrediënten van zijn oude bands als mede de muziek uit zijn eigen jeugd. Het is volgens Weller de ware muziek. Dit album en vooral de titeltrack zijn eigenlijk een regelrechte aanklacht tegen de huidige popcultuur gevormd door commerciële talentenjachten en door platenbonzen die tieneridolen terroriseren.
Lees de rest van deze review op Fok reviews
Bron: FOK! Reviews